De handen van mijn vader

Op 22-02-2012 – een bijzondere datum – overleed mijn vader op 88-jarige leeftijd. Juist omdat hij zo lang in mijn leven was, viel het afscheid van hem mij zwaar. Wij hebben veel met elkaar gedeeld en ik ben hem zeer dankbaar voor zijn stimulans om mijn talenten te ontwikkelen.
Ik groeide op in een gezin van twaalf kinderen. Wij leefden vrij en blij op de boerderij, het huis waarin mijn vader werd geboren, zijn leven lang woonde en geheel volgens zijn wens werd uitgedragen op de dag van zijn begrafenis. Met mijn moeder deelde hij meer dan zestig intense huwelijksjaren.

Mijn verdriet om mijn vaders heengaan wordt verlicht door de woorden die ik ervoor vond en nog steeds vind. De typeringen markant – geestdriftig – levenslustig sieren zijn grafsteen en komen samen in wat ik voor hem schreef en mocht uitspreken tijdens zijn levensviering:

De handen van mijn vader

Ik heb ze vaak gezien, bewonderd, gevolgd. Ze spraken een eigen taal. Zijn taal!
Pappa’s handen, ik vond ze prachtig, diep dooraderd, zo doorleefd.

Het zijn de handen die warm op de schouders van mamma lagen.
De handen die liefdevol twaalf kinderen ontvingen.
De handen die van nature de mijne warm wreven wanneer ik hem gedag zei.
De handen die zijn woorden kracht bijzetten.
De handen waarmee hij een grassprietje naar zijn mond bracht om erop te kauwen.
De handen die handjeklap deden met de veehandelaren die hem koeien en schapen verkochten.
De handen, waarmee hij bladzijde voor bladzijde de krant doorging.
De handen waarmee hij pagina voor pagina zijn politieke speeches nasloeg.
De handen waarmee hij de koeien molk, de schapen voederde, de hazen vilde, de kippen slachtte.
De handen die de buks pakten om via het open slaapkamerraam kraaien uit de bomen te schieten.
De handen waarmee hij de grond bewerkte, boerenkool afsneed en bonen plukte.
De handen waarmee hij zijn moppen beeldend de humor meegaf, die zo karakteristiek voor hem was.
De handen waarmee hij mij een krantenartikel aanreikte en zei:
‘Dit heb ik voor jou bewaard, dit moet jij lezen…’
De handen die hij tussen zijn knieën klemde wanneer hij met gestrekte benen in zijn stoel zat te peinzen, te tobben, te piekeren.
De handen waarmee hij enthousiast op de stoelleuningen sloeg, en stelde:
‘En zo is ‘t! Dat bedoel ik!’
De handen, die naar ons zwaaiden, vanachter het raam van de woonkamer.
De handen die de mijne nooit meer zullen omvatten.
De handen waarmee hij zijn liefde en warmte aan mij heeft doorgegeven.
De handen, die ik mocht vasthouden toen hij stervende was…
Die liefdevolle handen, die zal ik missen.

——————————————
Lees de teksten over hulp die ik u in woorden kan bieden bij een afscheid|uitvaart, onder het kopje ROUW en bel me gerust op een voor u geschikt moment: M 06 44 36 88 52.

Dit bericht is geplaatst in algemeen. Bookmark de permalink.

Reacties zijn gesloten.